நகர இருட்டில்
தொலைந்து போன
ஒடுங்கிய சந்து போல
ஏக்கங்களை ஒளித்து
வைத்திருக்கிறது
பலுவனம்மாவின் கோயில்
பங்குனி மாச பகலில்
மட்டுமே வரும் அங்காளி
பங்காளிகளுக்காய்
காத்திருப்பாள்
ஒரு முதிர் கன்னியாய்
பலிக்கு ஏங்கும் பீடத்தில்
காய்ந்த ரத்தத்துளிகள்
பலுவனம்மாவின்
பயத்துக்கு
துணையாய்
குத்தவைத்துக் கிடக்கும்
கழித்த
கோழி இறகுகளும்
ஆட்டின் கொம்பும்,
குளம்பும்
அவளின் படையல்
ஞாபகங்களில்
பந்தி வைக்கும்
காய்ந்த பனைமரங்களின்
உறுமி மேளத்தின்
திருவிழாக்கனவில்
மீண்டு திரும்பும்
அவளின் யவ்வனம்
அடிக்காத மணி
அந்தரத்தில்
ஒற்றை நாதக்கனவுகளில்
உறங்கி கழிக்கும்
மூணு வேளை அலங்காரம்
அபிஷேகம், ஆராதனைகள்
எல்லாம்
சந்தன காப்பு
வெடிச்சு விரிசல் விடும்
கன்னிச்சூடு தாங்காமல்
